Australie – Nieuw-Zeeland 2006

Het is eindelijk zover. De vakantiefoto’s zijn online. Ze zijn te bewonderen door op bijgaande link te klikken http://downunder.madejong.nl/fotos/index.html

Hello there you’all !

Op veler verzoek zijn nu foto’s geplaatst van onze avonturen in Australie en Nieuw Zeeland onder het kopje foto-album. Een klein voorproefje van de honderden foto’s die we gemaakt hebben.

Hieronder volgen onze laatste belevenissen tot in Foxton

Van Rotorua zijn we doorgereden naar het schiereiland Coromandel.
Hier hebben we na een gevaarlijke tocht door de bergen als eerste Hot Water Beach bezocht. Als je hier bij eb een kuil van een halve meter zou graven, dan stuit je op warm water waar je heerlijk in kan zitten. Het was natuurlijk precies vloed toen wij er waren. Hadden wij weer !

Hierna zijn we doorgereden naar Hahei Beach
(Hahei Hahei Hahei ! het Nieuw Zeelandse kabouterlied )waar wij de camper naast de zee parkeerden om daar te overnachten. De volgende dag gingen wij op zoek naar wat bestempeld wordt als 1 van de mooiste stranden van Nieuw Zeeland genaamd Cathedral Cove.

Zo’n strand bereik je natuurlijk niet zomaar ! Daar moet je echt wat voor doen. Het eerste stuk rijdt je en het laatste stuk is een slopende wandeltocht over bergen, keien, diepe dalen. Je zag dan ook veel mensen met van pijn vertrokken gezichten. Zelfs wij als "doorgewinterde marathonlopers" hadden moeite met deze tocht.

Maar eenmaal aangekomen bij Cathedral Cove vonden we het zeker de moeite waard. Van Cathedral Cove wordt gezegd dat het zo mooi is, dat mensen de plannen van de rest van de dag omgooien om daar te blijven. Ze willen voorlopig niet meer terug. Gedeeltelijk denken wij zelf omdat het zo mooi is, maar ook omdat het een kolere-eind terug omhoog is.

Na het bezoek aan Cathedral Cove zijn we het eiland over gecrosst naar de westkust richting New Plymouth. Hier hadden we uitzicht op een hele grote vulkaan. Onze camper stond geparkeerd bovenaan de rotsen met uitzicht op zee. Wel even keien achter de wielen gelegd om te voorkomen dat we s’nachts in zee zouden storten. Ja ja zo dichtbij stonden we. 

Het achterraam van de camper leek net een grote breedbeeldtelevisie waarop je schepen voorbij zag varen en de golven op de rotsen kapot zag slaan. Niet te geloven op 1 dag het mooiste strand van Nieuw Zeeland te zien krijgen en de dag eindigen met het mooiste uitzicht vanuit de camper helemaal aan de andere kant van het eiland.

We zijn gisteren veilig aangekomen in Foxton en verblijven hier nog een een paar dagen. Morgen gaan we samen met Jan Wellington bekijken. Daar verblijven we dan nog 1 nacht in een hotel. De dag erna vliegen we van Wellington naar Auckland. Vervolgens naar Singapore en dan weer terug naar het koude Schiphol.

Dit is dus ook het laatste bericht op het weblog. Wij willen dan ook iedereen bedanken voor alle reactie’s, emails,fanmail etc.

P.S. De grote prijsvraag ! Hoeveel soorten bier hebben wij afgelopen maand gedronken ? Australie meegerekend ! De winnaar wint een voetreis (enkeltje) naar Nieuw Zeeland. Klein stukje zwemmen hoort er ook bij !

P.S.2  We zijn helemaal niet bruin geworden, dus dan weten jullie dat alvast.

P.S.3 Om een heel lang verhaal kort te maken. Mijn mobiele telefoon (Chris) ligt door omstandigheden nog steeds ergens in Sydney. Ik ben dan ook voorlopig niet bereikbaar op mijn oude nummer. Misschien ben ik zelfs wel nooit meer bereikbaar op dit nummer omdat sommige figuren in Sydney nog nooit van The Netherlands in Europe hadden gehoord, dus opsturen zal ook wel niet gaan.
 

Hi how are ya ?

Omdat wij tijdens het rijden wij steeds platte kiwi’s tegen, besloten wij om
er een paar te gaan bekijken waar nog wel lucht in zat ! We bezochten een stichting voor
het behoud van kiwi’s en door entree te betalen steun je ze. Ze worden namelijk met uitsterven bedreigd de kiwi’s. De gids die heeeeeeeel overduidelijk homo was, zei dat hij ze in nog nooit in het wild had gezien.

Na een uitleg wat ze bij die stichting deden kregen we een paar kiwi’s te zien. Wel 3 ! LOL Dit in het pikkedonker, want bij licht slapen ze. Kiwi’s zijn grappige beestjes die als een kip (kiwi) zonder kop in de rondte rennen en in met hun snavel in de grond prikken.

Na de kiwi’s gingen we op weg naar Hell’s Gate. De naam zegt het al ! Hele grote boiling modderpoelen, dampende en stinkende kraters. We bezochten daar ook nog even Sodom en Gomorra. Ze vonden het wel chill (gezellig) dat we ff langskwamen.

Alles stinkt trouwens naar rotte eieren in de buurt van Rotorua, dus het is goed dat dit geen geur-internet is. na een wandeltocht van een uur mochten we plaatsnemen in verschillende bloedhete modderbaden. Deze baden waren gevuld met water wat door de Maori’s geneeskrachtige eigenschappen word toegekend. Toen alle wonden geheeld waren gingen wij richting centrum van Rotorua.

Dit omdat er s’ avonds een groot concert gehouden werd. 1 keer in het jaar houden ze dit concert naast het meer. Het heet dan ook het Lakeside Concert (180). Precies nu wij er waren werd er opgetreden. Hadden wij weer !

Het concert opende met dans en zang van 50 Maori’s. Hierna kwam de Nieuw Zeelandse Barry White, 3 Idols sterren, mensen van Dancing with the stars. Voor de rest een wereldberoemde Opera zangeres en de Nieuw Zeelandse Frank Sinatra. Alle voorgaande feiten werden mij ingefluisterd door een vrouw uit Queenstown. Tussendoor probeerde ze me ook nog even op slinkse wijze aan haar dochter te koppelen die weer naast haar zat.

Maar daar hadden wij helemaal geen tijd voor, want wij moesten die avond nog een camping zien te vinden, zodat we uitgerust waren voor ons avontuur de volgende ochtend.

We hadden namelijk een vlucht gereserveerd met een watervliegtuig (floating plane noemen ze die hier) We stegen op van het Rotoruameer. Je vliegt dan een aardig stuk heel laag over het water en dan kun je echt ‘s zien hoe snel zo’n vliegtuig gaat.

Vervolgens vlogen we over alle meren in de omgeving, totdat we bij een vulkaan kwamen. Hier vlogen we niet langs, maar er echt overheen zodat we er in konden kijken. Na een rondvlucht van een half uur landden we weer op het water. De landing was was overigens veel zachter dan we hadden gedacht. We vallen in herhalingen, maar weer een paar geweldige ervaringen erbij !

Greetings,

Chris en Marcel

Nou daar zijn we dan weer en wat hebben we de laatste dagen uitgespookt!

Toen we aankwamen in Taupo regende het pijpestelen. Toch besloten we in de regen de stad
te gaan verkennen. Taupo is gelegen aan een heel groot meer en heeft een heel groot winkelcentrum. Na wat te hebben gegeten bij de Thai gingen wij zoals gewoonlijk op
op zoek naar een kroeg. Vreemd genoeg waren ze allemaal leeg behalve 1

Dit was dan ook meteen een hele gezellige kroeg waar Bono van U2 ook geweest is. Die gozer komt echt overal waar wij ook komen. Ben je meer dan 15000 kilometer van huis. Loop je een kroeg binnen in Taupo om een biertje te bestellen en het eerste wat je naast je hoort praten is Nederlands.

Het waren 2 meiden die met de Magic Bus ofwel de Kiwi Experience op reis waren. Hiervoor koop je een soort van strippenkaart en dan wordt je naar alle hotspots in Nieuw Zeeland en naar backpackers-accomadatie’s en motels gebracht. Opstappen wanneer het je uitkomt. Misschien een handige tip voor degenen die nog een keer op vakantie gaan naar Nieuw Zeeland.

Na 2 nachten kroegentocht (1 kroeg) besloten we wat te gaan sitesee’en in de omgeving van Taupo. We kwamen terecht bij iets wat ” Craters of the Moon” heet. Dit zijn allemaal kraters in een landschap. Uit die kraters komt rook uit het binnenste van de aarde. T’is ook een vulkaangebied hier en zelfs uit de planten komt rook omhoog. T is net of er een paar Maori’s staan te koken in een grote gaarkeuken onder de grond.

Onderweg kwamen we ook nog langs de weg een grote mudpool tegen. Dit is een klein meertje met echt bloedheet water wat modder omhoog spuwt. Heel apart om te zien. We vervolgden onze weg en kwamen aan bij Wai-O-Taipu.

Wai-O–Taipu is een hele grote oppervlakte met geothermische activiteit. Hier waren grote dampende (veel rook) kraters te zien met namen als Devil’s Home, Devil’s inkpot etc.

We liepen over een pad langs een kokend riviertje. Soms werd het pad onderbroken en dan moest via de stenen die in het riviertje lagen naar de overkant zien te springen. Ik heb zelf nog even gevoeld of het echt zo heet was. Ze kunnen natuurlijk wel zeggen dat het heet is, maar bewijzen willen we zien. En ik kan inderdaad zeggen dat het bloedheet is, want mijn vinger was toch wel een klein beetje verbrand. Ook hadden ze hier verschillende meertjes met echt hele mooie kleurschakeringen vanwege de hitte en de verschillende stoffen die er in voor komen. Zeker de moeite waard om te bezoeken als je in de omgeving bent.

Alsof dit nog niet genoeg was bezochten wij op dezelfde dag ook nog even de Vulcano Valley.
Bovenop de berg kochten we een kaartje en daar werden we opgehaald door de bus om ons naar de boot te brengen.
De chauffeur stortte de bus met duizelingwekkende snelheid over een eigen gemaakt bergpad (erg smal) de berg af langs afgronden en kokende meertjes. Beneden aangekomen stapten we meteen op de boot om een tochtje te maken over het meer. Dit was overigens niet zomaar meer. Het is een enorme krater die in 1861 door een vulkaanuitbarsting in 5 minuten is ontstaan.

Als je bij de oever overboord zou vallen, zou dat niet zo heel erg en zelfs aangenaam zijn. Dit omdat de watertemperatuur tot 24 graden op natuurlijk wijze werd verwarmd. Het probleem zit ‘m in het aan land gaan. Het zand en de rotsen om het het meer heen zijn namelijk rond 60 graden.
We hebben zelfs een poel gezien die op honderden meters diepte zelfs opliep tot 600 graden. De buschauffeur riep dan ook de hele reis heel vrolijk “NO SWIMMING ALLOWED”

Wij kunnen nu dus zeggen dat we door, over, op (of hoe zeg je dat) een vulkaankrater
(72 meter diep) hebben gevaren.

Kortom het waren 3 fantastische dagen !

Groeten !

Chris en Marcel

P.S. Niemand hoeft zich zorgen te maken, want het gaat nog steeds uitstekend hier.
       Sterker nog wij komen niet meer terug !

Ten eerste het volgende !

Wij hoorden dat verschillende mensen ongerust waren, omdat ze ons niet telefonisch konden bereiken. Ongerustheid is nergens voor nodig, want alles gaat weer uitstekend.

Waarom wij niet bereikt konden worden is een heel verhaal en dat volgt nu.

Wij hebben de afgelopen week wederom problemen gehad met de camper ! Deze startte soms wel en meestal niet. Wij als computer-experts met “veel verstand van auto’s” hadden het probleem allang achterhaald. Alleen de verschillende monteurs (3 in totaal) in verschillende plaatsen spraken elkaar tegen. Uiteindelijk bleek het het contact in de startmotor te zijn. Deze was een heel klein beetje afgesleten en daarom startte hij dus niet.

Doordat de camper niet meer wilde starten waren we deze keer in het plaatsje Kaikoura gestrand.
Daar hadden we dus ook geen verbinding met de provider Vodafone, dus wij konden niemand bellen en ook niet gebeld worden. Hoop dus bij deze dat iedereen nu gerust gesteld is.

In Kaikoura zijn we 2 dagen gebleven. Deze keer een heel mooi plaatsje aan zee, waar van alles te doen was. Dus totaal anders dan in Methven. Wij hebben hier geweldig ge-noten.

Zo besloten wij om daar de open zee op te zoeken. We hadden ons namelijk opgegeven om met de Dolpin Encounter trip mee te gaan. We verzamelden bij hun kantoor en daarna werden we met de bus naar de haven gebracht waar 2 snelle boten op ons wachten.

Na 40 minuten varen zagen we in de verte de dolfijnen. Toen we dichterbij kwamen zwommen er tientallen langs, voor en onder de boot. Wij hadden geluk zei de gids, want het was niet 1 soort maar zelfs 2 soorten. Echt geweldig om in ons geval heel veel dolfijnen op de golven van de boeg mee te zien surfen. Marcel wist zelfs nog een paar foto’s te maken van dolfijnen die acrobatische toeren uithaalden.

Hoewel de meeste mensen hier een kleurtje van de zon hebben, zagen ze toch wat witjes na 4 uur op een deinende zee. Wij vonden het ook net lang genoeg !!!!!!!! Een mooie ervaring die we niet hadden willen missen.

S’avonds ontmoeten wij onze buren (Martin en zijn familie, ook weer kiwi’s) toen wij bezig waren de camper aan de praat te krijgen. Martin kent hier de geluiden van de jungle en toen hij het geluid van de startmotor hoorde, voelde hij intuitief aan dat dit geen goed geluid was. Opeens stond hij dan ook naast me toen ik de motor opnieuw probeerde te starten. Hij probeerde ons te helpen en vroeg of we gin&tonic met hem en zijn vrouw kwamen drinken. Dit sloegen wij natuurlijk niet af en dat ging weer door tot in de late uurtjes. Gezellige mensen die Kiwi’s !!!!!

De volgende dag brachten wij de camper wederom naar de garage en die was in 2 uur gemaakt.
1 klein lullig onderdeeltje van de startmotor kregen we als souvenir in ons handen gedrukt. Dit bleek toch nog veel werk voor de monteur.

Vanmorgen hebben we de Cook Strait Ferry (een hele grote veerboot) terug genomen naar het Noordereiland. We waren daar om 7 uur s’ochtends en een uur later om 8 uur stond de camper op de boot en zaten wij slaperig in relaxte stoelen op het bovendek te knikkebollen.

Om 11:30 kwamen we aan in Wellington (Noordereiland). Hierna begon een tocht van 7 1/2 uur rijden naar het plaatsje Taupo. Het laatste gedeelte kwamen we in de bergen terecht in een soort van regenwoud. 

We reden dus letterlijk door de wolken en het regende daar zo, dat het leek alsof je onder de douche stond. Ook het rijden daar is niet geheel ongevaarlijk. Stel je voor je rijd in een camper van 7 meter lang aan de verkeerde kant van de weg (link rijden ze hier) langs diepe afgronden. Dit terwijl het hard regent en je geen hand voor ogen kon zien vanwege de mist.
Ook moet je rekening houden met de breedte en hoogte van de camper vanwege overhangende rotsen en takken van bomen. En daar komt nog bij dat de camper zeer langzaam de berg opgaat vanwege zijn gewicht dus binnen no time zit er een kilometer file achte je. Deze auto’s kunnen je ook kilometers lang niet inhalen, omdat er heel weinig uitwijkmogelijkheden zijn. Kortom het was een heel ontspannen rit !

Nu zitten we in een internetcafe in het plaatjes Taupo waar het weer plenst van de regen.
There is no need to worry, want wij rijden nog veilig door het land en we’re having a great time.

Groeten,

Chris en Marcel

Hallo daar zijn we weer even !

We kwamen na een lange tocht veilig aan op de camping in Christchurch.
Normaal gesproken moet je daar allerlei persoonsgegevens opgeven + je kenteken.
Nu werd alleen gevraagd om mijn voornaam. Toen ik vroeg waarom zei de man achter de receptie. ” You are not going anywhere”  Het was trouwens wel een camping met vreemde kostgangers.
Junkie’s , hippies, werklozen die daar dus al tijden verbleven.

Het verlaten van de stad Christchurch (City Centre) was zo mogelijk nog moeilijker dan erin komen. Op elk bord waar op stond City Centre gingen wij precies de tegenovergestelde richting om de stad maar uit te komen. Vreemd genoeg kwamen we toch telkens weer in het centrum van de stad terecht. Zou de man van de camping dat bedoeld hebben met ” You are not going anywhere”. Zoals ze zingen in het liedje Hotel California van de Eagles. “You can check in , but you can never leave”

Op een gegeven moment vonden we toch de goede weg. Deze ging richting Hanmer Springs.
Springs zijn natuurlijke warmwaterbronnen. Dat hebben ze hier goed uitgebuit en een heel mooi paradijsje van gemaakt. Verschillende lagune (baden) gevuld met water met helende werking. Om deze baden heen stonden palmbomen etc. en ze hadden een minimum temperatuur van 36 graden tot maximaal 41 graden. Vanuit het water had je dan weer mooi uitzicht op de bergen in de verte. In dit kleine paradijsje hebben wij dus de dag heel relaxed doorgebracht.

Ja wij hebben het echt heel zwaar hier !

Toen we op de camping onze camper uitstapten met een drankje in ons hand zagen we onze buren. Meteen vroegen ze of we erbij kwamen zitten. Duidelijk Kiwi’s dus, want de fransen en duitsers die we tegenkomen zijn niet zo spraakzaam. Die kijken net zolang de kat uit de boom totdat ie dood gaat en eruit valt.

De Kiwi’s daarentegen waren wel gezellig en met grapjas Nick (die een paar weken geleden door een samenloop van omstandigheden op Antartica vast was komen te zitten), zijn broer en diens vrouw hebben we nog een aardige tijd zitten ouwehoeren.

Daarna gingen we aan ons Nieuw Zeelands bierdieet ! Of het helpt weten we niet, maar ze zitten er hier allemaal aan.

De groeten maar weer !

Marcel en Chris

Hallo allemaal,

Helaas kunnen we niet aan de vele aanvragen voor foto’s voldoen.

We hebben er wel heel heel veel genomen, maar dit weblog kan de grootte van de foto’s niet aan.

De foto’s zijn genomen met hoge resolutie en daardoor soms meerdere MB’s groot. We zullen kijken of we er misschien een paar kunnen emailen. Ook is het helaas zo dat je niet in ieder internetcafe zomaar je fotocamera aan 1 van hun pc’s mag hangen om te uploaden.

Dus mocht het niet lukken, dan nog even geduld totdat we terug zijn.

Kan alvast wel zeggen dat er heeeele mooie tussen zitten !!!!!

Groeten,

Chris en Marcel

Kort berichtje !

Just to let you know we are on the move again !

Vanmorgen hebben we de onderdelen opgehaald in Ashburton en om 11 uur s’ ochtends waren we weer terug bij de garage. Daarna hebben wij natuurlijk weer een tijd in de Blue pub gezeten totdat de camper klaar was.

Rrond 14:30 was de camper eindelijk gemaakt ! Eerst nog wat benzine getankt en daarna zijn we op weg gegaan naar Christchurch. Het was overigens een van de heetste dagen tot nu toe, dus dat was afzien.

Christchurch zelf is redelijk groot dus wij hebben er een uur doorheen gereden voordat we een geschikte camping vonden. Morgen kijken we verder wat we gaan doen in deze omgeving.

Kleine update !

We zitten nu dus in Methven. Een dorpje met 1 straat waar ongeveer 10 huizen staan, een paar winkels en twee kroegen zijn. De Blue pub en de Brown pub.

Er is hier dan ook weinig anders te doen, dan tussen die twee kroegen heen en weer te pendelen, todat je echt blauw uit het cafe komt. Gisteravond hebben we dan ook aardig zitten bieren om onze ellende te vergeten ! Ach wat waren we zielig.

Toen we terugkwamen bij de garage dachten we inderdaad dat we teveel op hadden. Onze camper was namelijk met 3 normale kriks de lucht in getild. Geen van de 4 wielen stond nog op de grond. Volgens de monteurs kon je er wel in slapen als je maar niet teveel bewoog. Dus wij hebben inderdaad in onze zwevende camper geslapen en geprobeerd zo min mogelijk te bewegen.

Wat is er nu eigenlijk kapot gegaan. Wel de koppeling is kapot en het vliegwiel was ook niet in beste staat meer. Volgens de monteur was de koppeling al redelijk oud en versleten, dus vroeger of later had dit ook wel gebeurd.

Gelukkig voor ons reden we eerst door Methven, voordat we op de weg naar Christchurch reden. Dat is echt de middle of nowhere en van de hele omgeving hier, is alleen in Methven een goede garage.

Vandaag zijn we zelf met een auto van de garage naar Ashburton (40 km verderop) gereden om daar een clutch te halen en het vliegwiel te laten polijsten. Dit ging allemaal redelijk vlot, alleen zagen we redelijk zwart van de troep die op die onderdelen zat.

Nu zijn we weer terug in Methven en de monteurs zijn meteen aan het werk gegaan. Dit zal zo’n 3 a 4 uur duren. Dus wij gaan zo om 12:30 ontbijten eh lunchen. En als twee oude mannetjes als enige op het terras zitten midden op de dag. Wachten totdat alles gefixed is.

Groeten,

van iets happier campers

Zijn we weer nu alleen iets minder happy !

Na een lange rit van ongeveer 500km door het binnenland kwamen
aan in Oamura. (Route van de westkust naar de oostkust) Hier besloten we naar de zee te rijden om een pinguinkolonie te die zich daar bevind te bekijken.
Helaas waren er geen pinguins te zien. Waarschijnlijk ook op vakantie !

De camping aldaar konden wij deze keer echt niet vinden. Geen bord , aanwijzing of iets dergelijks. Onderweg kwamen we een politie-auto tegen.
Marcel stapte uit om de weg te vragen en kwam snel weer terug naar de camper. We kregen dus een politie-escorte naar de camping. Als we het doen ,doen we het ook meteen goed.

In Oamura was het redelijk koud met veel wind. Rondom onze camper vond ook nog een kleine ramp plaats. S’nachts waaide 1 van onze klapstoelen om.
Zo zie je maar, ook dichtbij huis kunnen de ergste dingen gebeuren.

Vanmorgen gingen we op weg richting Christchurch. Dit is het gebied waar de film Lord of the Rings is opgenomen. Hoewel we richting Christchurch gingen, zijn we daar niet aangekomen. We zijn gestrand in Methven en dan bedoelen we ook echt gestrand. Gedurende de reis vandaag begon de camper steeds moeilijker te schakelen. Toen we het dorpje Methven inreden weigerde de koppeling omhoog te komen en we konden niet meer schakelen.

Geluk bij een ongeluk was dat dit op nog geen 100 meter van een garage.
Je zou denken opgelost, maar omdat dit zo’n klein plaatsje is moeten de onderdelen van 100km ver vandaan komen.

We zitten dus 2 of 3 dagen echt vast in deze plaats. Ze zijn wel heel relaxed en behulpzaam, want we mogen gewoon op hun terrein camperen en van hun toilet gebruik maken.

Al met al zijn we niet echt blij, omdat het ons gewoon veel dagen kost en dus minder tijd om dingen te zien. Ik bedoel als je hier bent wil ook wel meteen alles gezien hebben. Zijn toch dingen van Once in a lifetime die je moet doen.

Ook hebben we nog rekening te houden met onze overtocht naar het Noordereiland, want daar willen we als er nog tijd over blijft, ook nog wat van zien.

Kortom we zijn nu niet echt happy campers.

Greetings and a lot of worries

Chris en Marcel